ROZGRZEWKA

Bungee bez bungee

Dawno, dawno temu, w mieście zwanym Starogard Gdański, przyszedłem na świat. Otrzymałem imię Marcin. 
Data moich urodzin – 16 października 1978 roku – pokrywa się z datą wybrania Karola Wojtyły na papieża, co do godziny. 
Rosłem zdrowo. Już jako dziecko zdawałem sobie sprawę ze swoich możliwości. Przykłady można by mnożyć, ale chyba warto przytoczyć kilka kluczowych. Przede wszystkim – kocham skakanie. W każdej postaci.
Kiedy miałem około dwóch lat, rodzice, jak zwykle idąc do pracy, zostawili mnie pod opieką dziadków. Pech chciał, że oboje byli wówczas zajęci. 

Włożyli mnie zatem do łóżeczka ze szczeblami i każde z nich zajęło się swoimi obowiązkami. 
Dziadek poszedł z torbą po mleko, kaszkę i coś tam jeszcze. W tamtych czasach niespecjalnie było co kupować, więc w założeniu powinien się z tym uwinąć w miarę szybko. Babcia tymczasem zeszła na dół z praniem. Zostałem sam i drzemałem w najlepsze. Po chwili jednak się obudziłem.
Skoro dziadkowie dali mi pełną dowolność w działaniach, postanowiłem to wykorzystać. Już wtedy miałem sporo energii, więc podjąłem się zadania pozornie niemożliwego, czyli opuszczenia łóżeczka. Udało mi się rozgryźć patent wyciągania szczebelka. 
Ci, którzy nie odstępowali mnie na krok – zniknęli. Jakież było moje zdziwienie, gdy zobaczyłem, że nikogo nie ma w domu, i jak to ukochany wnuk postanowiłem odszukać swoich wspaniałych dziadków. 
Zdałem sobie sprawę, że trzeba poszerzyć zakres poszukiwań, zajrzałem więc do wszystkich pomieszczeń, lecz nikogo nie znalazłem. Na stole też dziadków nie było. Przecież gdyby tam byli, to z pewnością spadliby wraz z obiadem, wazonem i ściągniętym przeze mnie obrusem. 
Kombinowanie miałem we krwi, więc niezrażony niepowodzeniem ruszyłem na parapet.
Przez okno zauważyłem babcię. Darłem się wniebogłosy, ale mnie nie słyszała. 
Chwyciłem za klamkę i wydałem z siebie okrzyk: 
– BABCIAA!!!
Wyobrażacie sobie jej wyraz twarzy, kiedy mnie zobaczyła? Zaczęła głośno krzyczeć: 
– Marcinku, zostań na górze! Marcinku, zaraz przyjdę! Marcinku, NIE!!!
A Marcinek, jak to Marcinek, zawsze chodził własnymi ścieżkami. Rozejrzałem się dookoła i dostrzegłem lecące na dół kołdry, poduszki i koce. Zewsząd dobiegał pisk i lament. 
Zawisłem, jedną ręką trzymając się parapetu i… 
Tak sobie myślę, że wiele rozdziałów jeszcze przed Wami. Zróbcie sobie kawę i usiądźcie wygodnie. 
Okno z drugiego piętra zostało usytuowane idealnie w linii leżących poniżej betonowych schodów do piwnicy. Babcia w heroicznym geście wyciągnęła ręce przed siebie, wierząc, że mnie złapie. Mimo rozlegających się z każdej strony krzyków, stała skoncentrowana. Z sekundy na sekundę prawdopodobieństwo upadku stawało się coraz bardziej realne. Ja na pewno nie zamierzałem tego skoku odpuścić. 

Na dole pojawiła się całkiem spora grupka gapiów. Skoro czekali na skok tak długo, nie mogłem ich przecież zawieść.
Puściłem parapet.

Nawet sobie nie wyobrażacie, jaki wtedy byłem sławny. W ciągu paru chwil stałem się najbardziej rozpoznawalnym dwulatkiem w mieście. I to w czasach, kiedy nikt nie słyszał o internecie, z telewizorem też było średnio, a za twierdzenie, że można rozmawiać przez telefon bez kabla, człowiek zostałby ukamienowany. 
Moja ukochana babcia Hela – matka mojego ojca – uratowała mi życie. Niewiarygodne, do jakich czynów człowiek jest w stanie się posunąć, by ratować kogoś bliskiego. 
Babcia, nie bacząc na konsekwencje, stała na schodach, a złapawszy mnie, uderzyła głową o betonowy mur, uszkadzając sobie w ten sposób odcinek szyjny kręgosłupa. Zdarła sobie skórę z twarzy oraz nabiła niezliczoną ilość siniaków na całym ciele. Zewsząd rozległy się jednak gromkie brawa, słychać było okrzyki radości i ulgi.
Wiadomość o tym wyczynie trafiła oczywiście do moich rodziców. Pracowali wówczas w Elektronie, starogardzkiej fabryce baterii. Gdy matka poprosiła kierownika o wyjście z pracy w związku z zaistniałymi okolicznościami, ten stwierdził:
– Z drugiego piętra? E, nie ma się pani po co spieszyć…

Rzecz jasna nie obyło się bez strat. Miałem pęknięty kręgosłup w odcinku lędźwiowym i groził mi pełen paraliż. Dzięki pomocy moich ukochanych rodziców i całej rodziny wyszedłem z tego jednak prawie bez szwanku. 
Chciałbym w tym miejscu pozwolić sobie na szczere wyznanie.
Składam Ci, Babciu Helu, stokrotne podziękowania. Gdyby nie Twój heroizm, nie mógłbym doświadczyć tych wszystkich wspaniałych rzeczy, które na mnie czekały. Twoja odwaga powinna zostać uhonorowana medalem, którego nigdy od nikogo nie dostałaś.  Nie zapomnę tego, co dla mnie zrobiłaś. Dziękuję Ci bardzo za uratowanie mojego życia. Spoczywaj w pokoju.
Pisząc te słowa, znów się poryczałem.
Podobno facet nie powinien wstydzić się łez. 
Ja się swoich nigdy nie wstydzę, nawet teraz, w pociągu, kiedy piszę te słowa, a wokół mnie jest pełno ludzi.

Prus mówi
Każdy w swoim życiu miał mniejsze i większe przeboje. Nie będę ukrywał – za złe zachowanie i brak szacunku dostawałem w dupę od rodziców, a wyrosłem na porządnego człowieka z uporządkowanym systemem wartości i zasad. Uważam, że respekt przed rodzicami to klucz 
do normalnych relacji.